30 ธันวาคม 2554

 

 

หลังจากที่หนุ่มๆทั้งสามคนกลับไป(จากเอนทรี่ที่แล้ว)

ฉันก็มีแขกอีกแล้วค่ะ ครั้งนี้เป็นน้าสาวและพ่วงด้วยลูกๆอีกสามคน

 

น้าฉันย้ายไปอยู่นนท์หลังจากแต่งงานกับน้าเขย

เมื่อ..หลายๆๆๆปีมาแล้ว (กี่ปีแล้วก็ไม่รู้ จำไม่ได้ ตอนนั้นฉันยังไม่เกิดเลยนะ)

นานทีปีหนเราถึงจะได้เจอกันสักที น้าไม่ค่อยได้กลับมาเยี่ยมเลย

เวลากลับมาน้าก็จะพักบ้านตา แต่บ้านฉันกับบ้านตาก็อยู่ใกล้ๆกันนี่แหละ

เราอยู่กันแบบครอบครัวใหญ่ แต่ละครอบครัวจะมีบ้านเป็นของตัวเอง

แต่บ้านทุกหลังก็อยู่ในอาณาเขตรั้วเดียวกัน ก็อุ่นใจดีนะ มีแต่ญาติพี่น้อง

 

เมื่อมีแขก..เราก็ต้องมีภารกิจ(เที่ยว)

น้าน่ะไม่เที่ยวหร๊อกกก กลับมากี่ที่ๆก็เห็นนั่งคุยกันตามประสาผู้ใหญ่

แต่ลูกๆน้านี่สิมีหรือจะพลาด

ชวนปุ๊บ..ตกลงปั๊บ..ไม่มีปฏิเสธ

แล้วฉันล่ะมีหรือจะนิ่งเฉย ไปก็ไปสิ จัด!!!

 

 

 

 

 

วันหนึ่งวันนั้นของพวกเรา ณ ภูเก็ต

ไปไหนกันบ้าง ตามมาๆๆๆๆ

 ...

 ...

 ...

 ..

 ..

 

สามพี่น้อง ณ ท่าเทียบเรือหาดราไวย์

 

ดูจากเวลาในรูปคงไม่ต้องบรรยายสภาพอากาศว่ามันจะร้อนแสบทรวงสักแค่ไหน

เที่ยงวัน แดดเปรี้ยงปร้าง แสบหน้า แสบตัว งานนี้ละเลงซันบล็อกกันเต็มที่เลยจ้า..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แหลมพรหมเทพ ยามที่ร้างผู้คน บรรยากาศดีชะมัด

ไม่มีนักท่องเที่ยวพลุกพล่านเหมือนกับช่วงเย็นตะวันลาลับ

ใครๆก็รอมาดูช็อตเด็ดของที่นี่ตอนดวงตะวันถูกน้ำกลืนหายไป

แต่ถ้ามาแบบคนอื่นๆมันก็ธรรมดาไป จริงไหม??

เราต้องไม่เหมือนใครสิ เที่ยงๆอย่างนี้แหละ(ร้อน-ship-หาย)

 

 

 

 

นี่คนขับรถค่ะ อ้อ..ไม่ใช่ คนนี้พี่ชายหนูเองงงงง ฮ่าๆๆ

พี่ชายแท้ๆ คลานตามกันมาเลย สำเนาถูกต้อง ชัวร์!!

 

เป็นความโชคดีของฉันที่พี่ลางานกลับบ้านช่วงปีใหม่

ฉันเลยได้เป็นผู้โดยสาร ไม่ต้องทำหน้าที่คนขับรถ :D

 

 

 

 

 

 

 

 

ที่นี่...จุดชมวิวกังหันลม (ลืมถ่ายรูปกังหันลมใหญ่ยักษ์มาด้วยแฮะ)

 

 

 

อากาศ ร้อนๆๆๆ ไม่ไหวจะเคลียร์จริงๆ ต้องหาอะไรดับร้อนกันหน่อย

ตามล่าหาความเย็นฉ่ำ.....ป่ะ ไปกินโอ๊ะเอ๋วกัน

...

...

 

 

“โอ๊ะเอ๋ว” ขนมหวานเลื่องชื่อของภูเก็ต

หวานนนน เย็นนนน และอร่อยยยย

สีแดงๆเป็นสูตรแบบดั้งเดิม ส่วนน้ำตาลๆนั่นสูตรโอดิบสมัยใหม่

แต่ก็อร่อยทั้งสองแบบ ฉันจัดการไปอย่างละถ้วย

พี่น้องคนอื่นๆก็ไม่น้อยหน้าเช่นกัน มีถ้วยแรก ก็ต้องมีถ้วยที่สอง

 

 


 

อาแปะเจ้าของร้านโอ๊ะเอ๋ว นึกสนุกมาแจมกับพวกเราด้วย

ก่อนถ่ายรูปแกพูดว่า “แปะต้องทำท่ายังไงดี...เอาเป็นจับไอ้นี่ไว้ละกัน”

คำพูดนี้สามารถเรียกรอยยิ้มน้อยๆได้จากพวกเราทุกคน

 

 

 

 

ถ้าคุณมีโอกาสได้มาเยือนภูเก็ต

อยากให้คุณลองมาสัมผัส “ซอยรมณีย์”

กลางวันเหมาะแก่การเก็บภาพสีสันสวยงามของตึกรามบ้านช่อง

ย่ำค่ำก็มาท่องราตรี เลือกร้านที่ถูกใจ แล้วหามุมดีๆนั่งสังสรรค์กับเพื่อนฝูง

 

 

 

 

รถคันดังประจำซอยรมณีย์

ใครที่เคยแวะเวียนมาซอยนี้

เป็นอันต้องได้พบสบตากับรถคันนี้แน่นอน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

และนี่คือหนึ่งวันที่พวกเราพี่น้องได้ดูแลกัน

มันอาจจะเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ

แต่ฉันก็ขอเรียกมันว่า “ช่วงเวลาแห่งความสุข”

 

 

 

ธันวาคม...อาจจะเป็นเดือนสุดท้ายของปี

แต่สำหรับฉันมันคือเดือนแห่งการเปิดบ้านรับแขกชัดๆ ฮ่าๆๆ

 

ใครจะเป็นแขกคนต่อไปของฉัน ต้องคอยติดตาม

แต่คาดว่าคงไม่ใช่เร็วๆนี้ และปีนี้ก็ไม่น่าจะมีแล้วด้วยสิ

เอาเป็นว่าถ้ามีใครมาเยี่ยมอีก จะรีบมาอัพเดตในทันทีเลยแล้วกัน

แต่ ณ จุดนี้ ปิดบ้าน...นอนนนน ดีกว่านะเออ

 

 

 

 

 

 

 

 

สวัสดี.

 

 

 

 

 

 


Comment

Comment:

Tweet

confused smile

ไปแล้วค่ะ ภูเก็ต สวยงามขนาด อิอิ

#2 By ღ。Nahmfonღ。 on 2011-10-11 15:55

บรรยากาศดี น่าไปเที่ยวจัง open-mounthed smile Hot!

#1 By บุรุษนิรนาม on 2011-10-10 05:39